Tormenta de sensacións.

As vacas non teñen facebook. Topicazo.
O caso é que toda unha vida vendo eses singulares elementos, as vacas, e son unhas grandes descoñecidas para min. Son puntos na realidade.
O outro día acadei levitación mística no meu coche de tecnoloxía alemana escoitando flamenco do bo por radio 3, mentres sulcaba a Terra Chá, que somentes é un pobo alí, outro acolá.
Os tractores John Deere teñen algo de movida pop-art. Teñen deseño nacional-popular e son un punto de encontro entre Lleida e Lugo.
Na tenda da cooperativa dos Irmandiños na Devesa venden tractores John Deere de xoguete, con todo tipo de accesorios, para que xs nenxs emulen aos pais.
As nubes non teñen patria, son claramente libertarias e misteriosas.
Que o sol quente en Febreiro ten algo de apocalíptico. 
No aeroporto de Xenebra todos os taxistas eran portugueses. Seguramente do Norte, e esteticamente de Baralla ou Láncara. 
En fin, xa me expresei un anaco e secou a fonte. 

Anatomía dun instante

Esta mañá fun correr a pesar do frío que vén de Siberia. De feito inda era frío a medias, pero frío. Almorcei, puxen o traxe de superdeportista (mallas longas e camisola térmica megaguai) que me regalaron os meus compañeir@s de ex-traballo, e alá fun catar os ventos case polares. Os corredores habituais temos unha especie de adicción e soemos dicir aquelo de que correndo se sinten cousas difíciles de explicar e fáciles de vivir. Quizais Murakami no seu libro "Do que estou a falar cando falo de correr" soubo poñerlle verbas ás orgánicas sensacións do suceso.
O meu particular transcorre pola rasa da Mariña de Lugo, íntegro polo concello de Barreiros, alternando pistas interiores entre casas de labranza, chalets e demais cogumelos urbanísticos, ca grandiosa abertura do mar Cantábrico e a prácida tranquilidade da pequena ría de Foz.
Polo paseo marítimo zoaba o vento, contra o cal pelexei un bo anaco, e este mar, ao que hai sempre que temerlle, teimaba insistentemente en golpear a terra, as praias.
Algo que estou redescubrindo desde a miña volta a estes lares, é o marabilloso ceo, que adoro. Até no ceo o país teima en ser disperso, cunhas nubes densas que por momentos parece que che queren dicir algo. Tamén o ceo meditarráneo é apetecible, esa luz que acaba sulcando os ollos sen pedir permiso.
Despois dunha hora de trote a paso lixeiro, cheguei de novo á casa matrucia, e sen ducharme aínda, preparei a estufa de leña pra encender o lume. Ritual espiritual que acaba en pasmosa observación do fenómeno ardente. Primeiro quitarlle as cinzas ao habitáculo, despois enchelo de follas de periódico, que che permiten relembrar novas que eran importantes e agora son insignificantes, acto seguido escoller as mellores pezas de leña pra xerar a primeira brasa, e prenderlle lume cun chisqueiro e velar polo correcto desenvolvemento da invasión do "fogo". E finalmente buscar máis leña na palleira pra repoñer o canasto do salón, operación que che fai sentir rústico mohicano por un momento. Iso ata que te duchas no plato con temperatura regulable e te pos H&S no pelo e xel con partículas raras do Eroski no corpo.

Catalunya para galeg@s con poucos prexuízos (porque ningún é imposible)

Complexidade. Catalunya é marabillosamente complexa. Complexa no social, no cultural, no lingüístico, na orixe das súas xentes. Unha vez lin que aproximadamente a metade dos cataláns (persoas que residen en Catalunya) non naceron en territorio catalán. En Catalunya aprendín que ser catalán tamén é ser andaluz, rifeño, marroquí, extremeño, paquistanés, mallorquín, ecuatoriano, aragonés, ucraniano, e un longo etc... e por suposto galego tamén. Por iso e por regra xeral, por termo medio, e contra do que se di, os cataláns son xente dada á apertura e á integración, non sen certas e obxectivas contradiccións.

Autogoberno. Se a xente da Iberia entendera que este concepto é a chave das noces para entender aos cataláns non habería tanta catalanofobia. Disque os cataláns piden e piden e non teñen fondo no seu insaciable egoísmo. Pero a maioría social do país catalán o que quere é basicamente máis autogoberno. Uns chámanlle independencia, outros transición nacional, outros federalismo. Pero ao cabo non piden máis que poder dispor do que eles producen, poder xestionar os seus recursos pra poder ser un país. Eis a clave.

Poder burgués. Non nos enganemos. Se Catalunya ten peso político é porque ten peso económico, poder industrial e estratexia económica de seu. Porque unha parte, que non toda, da elite económica do país se identificou ca reivindicación nacional, historicamente até os nosos días. Isto determina a capacidade mediática e institucional e a transversalidade do catalanismo. Xunto a unha sociedade civil moi dinámica en todos os ámbitos, e cando digo todos digo todos (deportivo, social, cultural, etc, etc,...)

Lingua. A vontade dos cataláns de manter viva unha lingua non global coma é o catalán é heroica, envexable e das cousas máis emotivas da sociedade catalana. E cun modelo, permítaseme a redundancia, modélico. Porque é unha soberana mentira que á xente se lle impoña o idioma catalán. Sinxelamente é unha lingua con valor na sociedade. Ou o tomas ou o deixas. En 7 anos non tiven ningún mal detalle pola miña condición de "nou català" e nin tan sequera ningún impedimento laboral polo meu catalán autodidacta e tirando a perralleiro.

Non hai arcadias felices e tampouco cómpre idealizar Catalunya e a súa sociedade complexa. Como hai luces tamén hai sombras. Pero Catalunya, probablemente pola súa ubicación e o seu carácter cultural ten ese punto de modernidade e progreso que tira da Iberia. Eu xa teño algo de catalán no meu sustrato persoal, ao que non penso renunciar e por iso sempre mirarei a Catalunya coma referencia. Permitídeme a cursilería, pero Visca Catalunya lliure!  

Manifesto praxeolóxico

Ás veces a xente, algunha xente, adoita a dicir aquelo de que as árbores nos impiden ver o bosque. Sen embargo ás veces, tamén, eu penso que é o bosque o que nos impide ver que hai árbores, e cales son. Que cada quen entenda o que queira. ¿?

He dicho que no

Nacín no 1979 e funme da Galicia á que agora volto en Setembro de 2004. Polo tanto medrei e fíxenme "grande" con Fraga coma presidente do meu país. Non teño unha visión positiva deste home ou dito doutro xeito, teño unha visión negativa. Era unha persoa conservadora, reaccionaria e autoritaria. Non me fío dunha persoa que di que ten o estado na cabeza. Lagarto, lagarto. Moi flipao. Xa sei e non lle quito o mérito de saber ver que os tempos estaban cambiando e que era renovarse ou morrer pra "derechona" española. Era un animal político capaz de xuntarse con Carrillo, con Fidel Castro ou con Beiras de "cenita". En Galicia, desde que recalou, fixo unha xestión e unha política cando menos criticable. Exprimiu ao máximo o clientelismo, un sistema de asignación de recursos que bloquea un país máis que facelo avanzar. Clientelismo, nepotismo, compra de vontades, inauguracións, gaitas, queimadas, romerías, golpes na mesa, carreto de votos, populismo, fixemos tantos ambulatorios, dámoslle empanada aos vellos. Demasiada realpolitik. E control lastimante dos medios de comunicación públicos. Recordo no ano 2001 a frustración persoal que sentín cando o PP voltou a gañar con maioría absoluta e Fraga coma candidato. E despois no 2005, con Prestige incluído, jamacucos e decrepitude, perdeu a maioría absoluta polos peliños do cú. Está claro que conectou cunha parte importante do pobo galego. Ese pobo co que agora Feijoó rentabilizará o que poida a morte do vello. Xa se porá TeleFeijoó en marcha pra iso.
Non vos sei meus amigos se alegrarme ou entristecerme ou non sentir nada do falecemento de Fraga. Desde logo non vou dar chimpos de ledicia. O que sí sei é que pra @s galeg@s este feito é importante porque estamos a falar dun símbolo que forma parte do noso imaxinario colectivo e que nos persegue alá a onde imos. Sexamos detractores ou admiradores. Persoalmente espero que a desaparición física de Fraga faga sacar á luz toda a realidade do personaxe, sen prexuízos, e tamén signifique un pasar páxina na historia dun país. Máis sombras que luces as deste home. Mal rollito.

Eu elemento único

Teño perestroika crónica e glasnost permanente

Zigmunt Baugman

É terrible pensar que sen unha conexión a internet non somos nada.

Saír de Matrix

Onte no water cavilei que os pantalóns que levaba postos son capitalismo. Que os calcetíns que levaba postos son capitalismo. Que as zapatillas deportivas que levaba postas son capitalismo. Que os gallumbos que levaba postos son capitalismo. Que a camisola que levaba posta é capitalismo. Que a chaqueta tamén é capitalismo. O señor Roca tamén é capitalismo.

Conclusión: hai que pensarse muito o de ser anti-sistema. Andar espido é complicado...

Quizais estemos no momento. Nova arroutada benególoga con pousos de manifesto vangardista

"Porque en cada relanzo do camiño hai unha voz que nos berra: Máis Alá!"

Manoel-Antonio. Manifesto Máis Alá, 1922 (penso)


Nos anos 60 do pasado século unha nova xeración ( e nalgúns casos non tan nova) de nacionalistas galeg@s decidiu saír do guión establecido e crear novas organizacións políticas: a UPG fundamentalmente, e tamén o PSG. Nun contexto de dictadura franquista, estas xentes, estas organizacións, en sintonía coa loita contra o réxime, aproximáronse ás análises marxistas, e forxaron o nacionalismo político realmente existente, que se sitúa en coordenadas de esquerdas, en sentido amplo. En 1982 existe unha primeira confluencia destas forzas e colectivos e créase o Bloque Nacionalista Galego, pra saír dunha situación de marxinalidade política trala transición. Na formación desta fronte a organización máis forte, a UPG, un partido comunista, era a columna vertebral que aportaba solidez á iniciativa. O invento era un pouco deles. De 1982 a 1997 o BNG vive un ciclo de expansión electoral e social impresionante. De 54mil votos e 1 deputado no Parlamento Galego en 1985 a 395mil votos e 18 deputad@s en 1997, o seu teito electoral ata o momento. A partir deste ano, o BNG comeza un lento pero progresivo devalar electoral que se certifica elección tras elección. No ano 2005, o PP perde a maioría absoluta no Parlamento Galego por un só escano e iso permite a PSOE e BNG sumar pra formar un goberno bipartito que acaba catro anos despois por non conseguir parar unha nova maioría absoluta dun PP renovado con Alberte Nuñez Feijoó.

                                                      

Nesta tesitura, a UPG decide abertamente tomar cartas no asunto pra redirixir o BNG a través da plataforma Alternativa pola Unidade. A idea é encetar unha estratexia integrada de mobilización social en varios frontes que entronca ca cultura política inicial deste partido, de tradición leninista, onde esta organización vai colocando persoas clave nos centros de decisión doutras organizacións satélite, no ámbito sindical, cultural, mediático, lingüístico, agrario, ecolóxico, estudantil, mocidade, ...

Unha estratexia sincera, porque eu son dos que pensa que en liñas xerais a UPG é unha organización de xente moi comprometida que ten fe no que fai, pero na miña opinión é unha estratexia obsoleta, tanto pola metodoloxía organizativa como polo discurso ideolóxico empregado. As esquerdas sociais están pedindo a berros formas máis horizontais de actuar, a interacción mediante redes sociais heteroxéneas, a presión sobre as organizacións políticas para que abran ás súas lóxicas internas á realidade social, e tamén que demostren capacidade para a xestión eficaz dos asuntos públicos. Habería moito máis que dicir ao respecto.

Teño a sensación de que quizais estemos no momento en que unha nova xeración (e nalgúns casos non tan nova) de nacionalistas galeg@s se saia do guión marcado do ciclo encetado nos anos 60 e levante sen complexos novos referentes políticos, ideolóxicos, culturais en definitiva que respondan á dialéctica destes tempos de principio de século XXI, tempos incertos, críticos e de cambio cultural. De feito xa se dan indicios para pensar que un novo ciclo se está abrindo no nacionalismo galego.

O contexto do nacionalismo é moi diferente naqueles anos 60 que agora. Daquela @s nacionalistas galeg@s contábanse por centos e agora cóntanse por decenas de miles. Por tanto esta sensación de que unha nova cultura política está emerxendo e superando a anterior ten riscos de converter o nacionalismo galego nunha guerra civil onde poidera ser que este emerxer non frutificara ou fora unha ilusión idealista. Pode ser. En todo caso tamén hai que recoñecer o esforzo entregado de moitas persoas de todas as tendencias ao longo destas décadas para forxar algo moi difícil, e é que o nacionalismo galego de esquerdas teña un significado espazo social, político e electoral.

Pero persoalmente sinto a necesidade de superar un discurso percibido como caduco e autista, e creo que coma min moita moita xente, e de expresar sen complexos a necesidade de cambio e dicir as cousas como se pensan sen que certa xente se permita a licenza de cuestionar o teu compromiso nacional ou de esquerdas.

Son consciente que a UPG tampouco é unha organización monolítica e que certos sectores dela están en conexión con estas ideas e cos novos tempos. Percíbese isto nalgúns militantes ou achegad@s que en liñas xerais baixan dos 40 anos.

O futuro é noso, a nación pervive a través das súas xentes. Persoalmente, como sinxelo cidadán galeguista e progresista, fago un chamamento a toda a xente que se sinta reclamada por este artigo a activarse pra aportar o seu gran de area sen complexos de ningún tipo para conseguir un país máis soberano e con benestar e xustiza social.

Desbarre post-eleitoral sobre o BNG

Estas eleccións estatais do 20-N poñen enriba da mesa a existencia de tres espazos políticos e electorais diferenciados que operan cada un deles con lóxicas autónomas: Catalunya, Euskal Herria (as 3 provincias vascas máis Nafarroa) e o resto do estado. Isto que denomino “resto do estado” ben podería ser chamado “zona de influencia de Madrid” e caracterízase por un bipartidismo con matices no cal debido á particular situación económica e o devir político se produce un afundimento do PSOE e unha vitoria clara do PP mantendo fiel o seu electorado coa incorporación dalgúns centos de miles de votos máis, probablemente do propio PSOE.

Na “zona de influencia de Madrid” podemos detectar sub- espazos onde a lóxica estatal sofre algunhas modificacións: Galicia, Canarias, e o resto de “países cataláns” (País Valencià e Illes Balears).

En Galicia, territorio periférico con idioma propio e consideración constitucional de nacionalidade histórica, é o BNG quen abre unha fenda na dialéctica política de “Madrid”. Unha forza política nacionalista de esquerdas que contou agora aproximadamente cun 11% do voto emitido pero que chegou a contar a finais dos 90 cun 25%. Neste país o PP obtén unha moi sólida maioría, superando o 50% e mesmo aumentando votos. Débese ter en conta que o candidato do PP, Mariano Rajoy, é de orixe galega. E prodúcese, como en todo o estado, unha drástica baixada do PSOE, que perde 300000 apoios e conta cun 27% dos sufraxios. PP e PSOE suman en Galicia un 80% dos votos.

O BNG demostra nestas eleccións que o espazo político que ocupa ten unha base sólida e traballada e que é moi difícil borrala do mapa. Afortunadamente Galicia volve a contar con dous representantes no Parlamento do estado que non entran na lóxica política de “Madrid”. Pero tamén é obvio afirmar que o BNG presenta síntomas de esgotamento do seu proxecto político en termos de avance social. Segue perdendo apoios populares (30000 con respecto a 2008) nun contexto onde se podía considerar a posibilidade de atraer a unha parte do electorado que en 2008 apoiou ao PSOE e que nestas eleccións parece que optou por Esquerda Unida, a abstención, o voto branco e nulo e outras forzas como Equo e PACMA (animalistas). De feito unha parte pequena do electorado do BNG en 2008 parece que opta tamén por estes camiños alternativos. Por tanto pódese afirmar sen temor á ser inexacto que o BNG como proxecto político non ilusiona o que ilusionaba ou o que debera ilusionar, porque é obxectivo que o BNG tiña un potencial de mellora na atracción do descontento social progresista contra as políticas do PSOE.

Na miña opinión hai dous factores clave neste estancamento do nacionalismo galego de esquerdas:

1) dunha banda na dificultade de actualización do proxecto político en termos dun discurso ideolóxico adecuado á dialéctica da sociedade actual, incluíndo sectores moi dinámicos e progresistas. E non se trata de facer renuncias senón de renovar e adaptar conceptos sen medo.

2) Doutra banda as dificultades do BNG de facer chegar a súa mensaxe nun contexto mediático galego que vive de costas ao galeguismo político e nun abafante sistema de medios de “Madrid” vía TDT fundamentalmente.

Por tanto unha diagnose máis actualizada e menos lineal da sociedade galega actual (e do seu contexto peninsular, europeu e mundial) que permita ofrecer unha mensaxe anovada, e o esforzo colectivo, prioritario e decidido por crear e apoiar medios de comunicación con óptica galeguista e progresista paréceme que son os retos inmediatos do nacionalismo galego.

Con estratexias resistencialistas só se obterán resultados resistencialistas. Con todo o loable que é o traballo de muita xente nacionalista por forxar a pé de rúa durante varias décadas un espazo político e social contra vento e marea, entendo que hai que engadir doses de valentía e de risco porque como dixen era esperable que o BNG apostase por atraer apoios obxectivamente potenciais.

Probablemente a próxima asemblea nacional do BNG en Xaneiro do 2012 sexa a referencia simbólica onde se confrontará o debate ideolóxico e político do que falaba en primeiro lugar. Na miña opinión conviría por facer un chamamento ao conxunto do galeguismo social e político das esquerdas por abrir un proceso de opinión e de aglutinación de todas as forzas, individuais e colectivas.

O segundo reto, o da batalla mediática, é unha fronte de guerra sumamente complicada e non hai máis que ver o acontecido nos últimos tempos, axudado por un goberno galego interesado en asfixiar a disidencia mediática e galeguista. Agora agroman novas ou non tan novas iniciativas coma Galicia Confidencial, Sermos Galiza, Tempos Dixital ou Praza Pública. Creo que a tarefa fundamental é convencer e “machacar” á propia base galeguista e de esquerdas de que hai que consumir e apostar por estes medios, poñendo toda a carne no asador neste sentido, se non queremos levar máis disgustos.

E máis nada.E onde dixen digo digo Diego. A min que me rexistren.