A matanza do coaching

Xa o tenho claro. Pra saír desta crise e da situación de desemprego hai que implementar unha start-up, e logo unha spin-off. Para financiarse nada melhor que o crowsourcing mediante crowfunding, agardando que venha un business angel a apoiarnos. Obviamente necesitamos un posicionamento 2.0 online cun comunity manager que nos coloque nos social media. Se necesito apoio directivo a solución novidosa é o interim management. Pra ser eficiente e xerar networking o acaído é o coworking. E pra non tolear con todo isto imprescidível un coach. Mira que era sinxelo!

Real Madrid

Isto escribino hai uns días nun papel e agora reprodúzoo...

Vivir neste país? chamado Galiza conduce ao pesimismo. Gostaría de non caer nestas negativas lameiras, mais debe ser a brisa oceánica. Unha sociedade forte decide e constrúe, ou constrúe e decide, o que quere ser. Aquí non se decide nada. Aceitamos impasíveis os desígnios externos sen mediar resistencia algunha. A realidade e a interpretación da mesma son poliédricas mais a min gustaríame centrar o foco na seguinte aseveración: o gran drama da Galiza é a exasperante deixación de funcións das elites económicas do país? nun mínimo compromiso ou implicación co seu territorio. Matinade sobre isto porque outro galo cantaría. 

Un lugar no mundo

Na Pontenova aínda hai cais que pasean sós pola rúa todos cheos de razón, sabendo por onde van e onde viven

Empatía

As cousas hai que miralas con perspectiva. O sol de primavera destes días, despois do que choveu, non pode máis que fascinar a todo o mundo. A todo o mundo agás máquinas cortacéspede, segadoras e desbrozadoras.

Polo demais, verde que te quiero verde

O quiosco como metáfora

Di-me que xornais hai no quiosco do teu barrio e direi-che en que clase de país vives. Seguro que muitas veces escuitastes aquelo de que en Catalunya se vive un clima mediático abafante de nazionalismo único, coma se os mandos a distancia no Noreste peninsular non puidesen sintonizar Antena3, Tele5, Intereconomía e demais cadeas da "villa y corte" castelhana. Podo-vos asegurar que a riqueza mediática en Catalunya é provavelmente única no estado pola súa pluralidade. Nun quiosco de Barcelona, alén de El País, El Mundo, o ABC e La Razón, podes atopar La Vanguardia, El Periódico de Catalunya, Ara e El Punt/Avui, sen entrar polo miúdo en publicacións máis territoriais.

Vai xa máis dun ano que resido nun barrio de Compostela. E xa me adaptei á desolación inicial que me producía ir ao quiosco máis próximo e concluir que o único diario decente que podía levar era El País...buf...con El Correo Gallego vai incluído El Mundo, ABC e La Razón son para divertir-se na perruquería, e despois está...está...está...LA VOZ DE GALICIA...e non sabería como definir La Voz mais cada vez que hai eleciós na Galiza ou temas que afectan ao estatus quo político do país, como a relación de Feijoó con Marcial Dorado, definen-se por eles mesmos.

Coma cidadán galeguista e progresista e consumidor de información, o meu xornal non está nos quioscos. E non estou seguro que haxa un espacinho reservado para o mesmo. Mais a pregunta é a cant@s lhes pode pasar o mesmo e porqué caralho non nos ponhemos dacordo pra non desolarnos cada vez que miramos a estantería do quiosco.

The answer my friend is blowind in the wind.

Eu tamén quero falar de soberanismo

Eu tamén quero falar diso, inda que sexa con pouca teorización política. Fala-se e debate-se muito sobre galeguismo, nacionalismo galego, soberanismo, independentismo, dereito a decidir, e tumba e dá-lhe. Pra min no fundamental estes conceitos venhen a definir o mesmo, e se cadra o que pasa é que uns senten-se mais cómodos aquí e outr@s acolá, e tamén se cadra se trata de que estratexia seguir ante a realidade social do país, ben dura nesta cuestión.

O que quero resaltar é que se tivera que reducir o asunto este a unha soa palavra concreta e operativa esta sería: AUTOORGANIZACIÓN, e non só política, senón en todos os eidos imaxináveis da complexidade social.

Autoorganización é soberanía en si mesma, é construción nacional per se, é produción de discurso propio, é a premisa básica do galeguismo político. Os debates filosóficos están moi ben, son necesarios, mais a proba do algodón do asunto está, na minha opinión, neste conceito operativo.

E que ninguén pense que a autoorganización está renhida co universalismo, co cosmopolitismo e cunha concepción aberta da identidade e do mundo. Faltaria máis!

E partindo desta base e dos principios democráticos, que benvid@s sexan tod@s @s galeguistas e todos os galeguismos...os independentistas, as rapeiras, os gordos, as seguidoras e detractoras de Chávez, os soberanistas, as fracas, os "pijos", as altas, os comunistas, as social-liberais, os de orixe magrebí ou neozelandés, as cafres, os bondadosos, as socialdemócratas, os altermundistas, as anarquistas, os despistados, as "jipis", os marxistas da rama marxiana, as reintegratas, os frikis da informática, as indies, os labregos, as autónomas, os cristiáns de base, as fans do cine xaponés, os corredores de fondo, as pequeno-burguesas,....e un ben longo etcétera que dure mil primaveras.

Voar

Esta tarde estiven, entre outros lugares, no mirador do Ézaro, co telúrico Pindo de fronte, o Xalhas desembocando no mar, e o encoro e as instalaciós elétricas que lhe dan ainda máis aridez á vista. Sentin-me livre. Evoquei.

Recordei os épicos ciclistas subindo esas congostras que rompen os riles, o verán pasado na volta ao Reino de Espanha.

Ao lonxe estaba un mar que é océano, en posición de alerta. Un outro continente a miles de kilómetros. Via-se cabo Fisterra tamén, solicitando tópicos. No medio da bahía, un barco mercante errático, que obrigaba a preguntar-se que caralho era e que levaría dentro.

Feros corvos. Sentin-me livre. Por alí vaguei xunto con V. Nun momento levantei os meus fráxiles brazos, cinguidos por un cómodo chuvasqueiro moderniki e estiloso de H&M, pra rozalos ca inmensidade.

Do Pindo baixaron nubres grises, con vetas negras. Comezou a chover xusto no momento en que decidín voltar ao coche.

Recomendo-vos ese lugar. Pondal tamén:

"Feros corvos de Xallas,
Que vagantes andás;
En salvage compaña,
Sin hoxe nin mañan;
¡Quen poidera ser voso compañeiro
Pol-a gándra longal!

Algo de vago e fero,
Do meu ser no profundo
Eu levo, com' as brétomas
Dos curutos escuros;
E unha ruda e salvage
Incrinacion dos seres vagamundos.

Algo do rudo vento
Q' azouta o cabo Ougal;
Do salvage miñato,
Que leva o vento soán;
E con nobre ufanía,
O esquivo mato registrando vai!

Algo das vagas brétomas,
Algo das uces altas,
Algo dos libres corzos,
E das feras bandadas
Dos corvos vagamundos,
Ques' espaIlan de XáIIas poI-as gandras."

Viva a épica! 

Progresismo

Dado que existe o chavismo, o marxismo, o felipismo, o zapaterismo?, o aznarismo (puag), o juancarlismo, o fraguismo, o cristianismo, o peronismo, o leninismo, o troskismo, o estalinismo, o maoísmo, etc, etc, etc... vexo-me lexitimado para proclamar o breoganismo, mais eu son o único posível seguidor e podo disolver o movimento cando queira, cambiar os seus principios e os seus finais.

Así que queda inaugurado este pantano! Que me olvidaba do franquismo! E do salazarismo, e do...

Melhor riguilete que comandante

Chávez molaba máis con chándal bolivariano que con traxe militar. A minha profunda reflexión.

e tal e cual

Gato por lebre

"Só sei que nada sei", dicía Sócrates, e nestes momentos de transformación, de salto, menos aínda, iso que o que cómpre é ter a mente máis ben aberta.
Sei se cadra que a condición indispensável para unha sociedade máis democrática é fomentar o espíritu crítico nas persoas, nos individuos, e iso implica máis ou menos a capacidade para receber calquera discurso, venha de onde venha, cun pouso de desconfianza, de cuestionamento, de dúbida. Mais tamén se cadra para que se den as condicións para ter un nivel alto de cidadanía crítica cómpre o benestar material, a coesión social, a igualdade. Ou?

Entendo que nos momentos de crise haxa discursos de tábula rasa. De feito sempre hai dscursos de tábula rasa. Ninguén se libra da tábula rasa. No acaloramento menos. Despois acabas dicindo, perdón, escedinme.

O caso é que os tempos cambian, hai folhas en branco e castelos de area de construir. Mais, volvendo ao principio, tenho a sensación de que avanzaremos coma sociedade (que é do que se trata) primeiro se conseguimos un sistema económico sen estes desequilibrios e segundo se avanza o espíritu crítico das persoas. No espíritu crítico debería haber unha componente ética que non chegara ao moralismo anti-humano, que tampouco somos nen seremos sant@s.

A verdade conquístase en círculos concéntricos, é poliédrica; a realidade é múltiple e contraditória, que dicía un anuncio de La 2 hai ben anos.

Bah, acabo o rollhaco, desconcentreime lendo foros onde a xente se pon a parir...